Συνένωση αγωγών / Προϋποθέσεις

Δεν υπάρχει απολύτως κανένα έρεισμα στην υπό κρίση αίτηση.  Αναδρομή τόσο στο λεκτικό της Δ.14 που αφορά τη συνένωση εκκρεμούσων αγωγών, όσο και στα σχόλια του Αγγλικού O.4 r.10, αντίστοιχο του προηγούμενου O.49 r.8, (δέστε Annual Practice 1970, σελ. 26-27), αλλά και τα αναφερόμενα στον Odgers´ Principles of  Pleading and Practice 12η έκδ. σελ. 242-243), αποκαλύπτει την πολύ ευρεία εξουσία και διακριτική ευχέρεια ενός Δικαστηρίου να εγκρίνει τη συνένωση αγωγών χωρίς οποιουσδήποτε περιορισμούς της φύσης που εισηγούνται εδώ οι αιτητές.  Γνώμονας είναι η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων.  Όπου οι δικηγόροι των διαφόρων αγωγών είναι διαφορετικοί, ενδεχομένως να μην διαταχθεί συνένωση εφόσον ένας των δικηγόρων θα ηγείται των συνενωμένων αγωγών, εκτός και αν υπάρχει μεταξύ τους συμφωνία.  Εδώ δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα εφόσον οι δικηγόροι των εναγόντων είναι οι ίδιοι.  Ακόμη και όπου η συνένωση για καλό λόγο δεν εγκριθεί, διατάσσεται κατά κανόνα η εκδίκαση μιας των αγωγών ακολουθούμενης από τις υπόλοιπες, ή, η εκδίκαση εκείνης που είναι πιο έτοιμη προς ακρόαση («nearer trial»), με αναστολή των υπολοίπων μέχρι την έκδοση απόφασης στη συγκεκριμένη αγωγή.
Είναι αναμενόμενο και ταυτόχρονα λογικό μια αίτηση συνένωσης να καταχωρείται στην μικρότερη των εκκρεμούσων υποθέσεων όπως στην ουσία αναφέρεται και στη Δ.14 θ.4.  Αυτό όμως δεν  εξισούται με άτεγκτο κανόνα, ούτε και η παρέκκλιση απ΄ αυτόν για ικανό λόγο  ισοδυναμεί με υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, πλάνη περί το νόμο ή έκδηλη παρανομία.  Στον Odgers´Principles of Pleading and Practice, ανωτέρω, ρητά καταγράφεται η απεριόριστη ουσιαστικά δυνατότητα του Δικαστηρίου (στην Αγγλία του Master), «.. in his discretion order consolidation, subject to any special directions which he may think fit to give ....».

http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=/apofaseis/aad/meros_1/2014/1-201411-177-14.htm