Καθορισμός κριτηρίων διαθεσιμότητας

Είναι λογικά αναμενόμενο ότι το προαπαιτούμενο «έναρξης αστυνομικής έρευνας με σκοπό δίωξη προσώπου» το οποίο θα συνιστούσε το υπόβαθρο ενεργοποίησης του Καν.14, θα έπρεπε να συσχετιστεί με πράξη της ίδιας της Αστυνομίας. Η μόνη πράξη που υφίσταται στην προκείμενη περίπτωση είναι η πιο πάνω Διαταγή. Εν πάση περιπτώσει δεν εδόθη στο Δικαστήριο ο,τιδήποτε άλλο σχετικό έγγραφο. Δεν υπάρχει συνεπώς αντικειμενικά οποιονδήποτε έρεισμα ώστε εύλογα να θεωρείτο από τη διοίκηση ότι υπάρχει ανακριτική εργασία η οποία στρέφεται συγκεκριμένα εναντίον του αιτητή. Κάτι τέτοιο δεν υφίστατο με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται ότι οι καθ΄ων η αίτηση ενήργησαν υπό καθεστώς πλάνης και κατά παράβαση των δικαιωμάτων του αιτητή χωρίς να συντρέχει συγκεκριμένος και βάσιμος λόγος. Αυτά που ελέχθησαν από την πλευρά των καθ΄ων η αίτηση στα επίδικα έγγραφα αλλά και στις σχετικές αγορεύσεις αποτελούν συμπεράσματα των ιδίων των καθ΄ων η αίτηση και δεν έχουν - επαναλαμβάνω - οποιονδήποτε έρεισμα σε αστυνομική απόφαση, ή δήλωση, ή ενέργεια τον ουσιώδη τουλάχιστον χρόνο. 

Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι η απόφαση των καθ΄ων η αίτηση για διεθεσιμότητα του αιτητή δεν είχε έρεισμα, πραγματικό ή νομικό, σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της υπόθεσης και τα δεδομένα που μου τέθησαν και ως εκ τούτου στερείτο νόμιμης και ή επαρκούς αιτιολογίας, εφόσον δεν παρείχετο βάθρο ενεργοποίησης του Καν.14 ως άνω.
http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=/apofaseis/aad/meros_4/2015/4-201507-755-15.htm